Whatskeburt on the East side?!

9.6 voor de uitvoering

Sinds ons laatste teken van leven is er weer van alles gebeurd. Verrassingen, teleurstellingen, list, bedrog en hoogtepunten. Teveel om op te noemen, maar we doen een poging: whatskeburt on the East side?!

Tropics!
De meest fantastisch witte stranden tot nu toe zien we in de omgeving van Airlie Beach. De Whitsundays Islands om precies te zijn. En wit waren ze! Met pijn in de ogen doen we hier een ocean raft tour. De zee is zo mak als een tak, dus echt raften kan je het niet noemen. Het kalme weer maakt de stranden, de azur blauwe zee en het snorkelen er alleen maar mooierder van. Zeker de laatste ‘snorkel’ is super. Vlak voor we de met vis overladen Manta Ray bay in plonsen zien we twee walvissen voorbij zwemmen. Het zoveelste kippenvelmomentje van de reis!

Whitsunday Islands at it's best!

Whitsunday Islands at it’s best!

Whales!
Geen kippenvel maar haren op onze rug krijgen we inmiddels van onze campervan. Binnenin werkt alles, maar mechanisch laat hij wat steekjes vallen: weer naar de garage dus voordat we naar Hervey Bay rijden. Deze bay is een playground voor mama walvissen en hun kalveren die van het noorden op weg zijn naar Antarctica. De zee is hier alles behalve kalm. Gelukkig zijn wij een van de weinige die niet achterstevoren hoeven te eten op de boot. Verder zijn de plaatjes van de whales veel sprekender dan tekst. En weer goed voor een completed challenge!

Walvisstaarten zijn uniek en dus een goed herkenningspunt

Walvisstaarten zijn uniek en dus een goed herkenningspunt

Fraser Island
Op weg naar Fraser Island merken we dat de camper (ondanks reparatie) nog altijd niet naar behoren werkt. We besluiten hem daarom te verkopen op de Australische marktplaats (wordt vervolgd). Fraser Island is het grootste zandeiland ter wereld en bestaat volledig uit zand, zand, zand, zand en zand. Het is World Heritage listed en hadden we al vermeld dat het volledig uit zand bestaat? Met een gehuurde 4×4 crossen we naar de ferry. Nog geen 6 kilometer genietend van het feit dat we ons geen zorgen hoeven te maken dat de auto het ieder moment kan begeven, krijgen we een lekke band! Gelukkig zijn we nog zo dichtbij het verhuurbedrijf dat de band op tijd vervangen is om de ferry te halen.

Nice to wake up like this!

Nice to wake up like this!

Fraser ‘zand’ Island is geweldig. We hebben drie dagen door het regenwoud en over de zandsnelweg (het strand) gereden. Kamperen kan hier met een permit net achter de duinen. Heerlijk relaxen en opfrissen doen we in de zoetwater meren en de Creek of Eli. Laatst genoemde is overigens verantwoordelijk voor de tweede breakdown van de 4×4. Iets teveel gas en we staan stil in het water (noemen geen namen, !_(O)!hi)_”dde!-(7%). Water in de motor… Tricky aangezien het zand onder de banden weggespoeld wordt als het te lang duurt…gelukkig trekt een Aussie ons direct uit de penarie.

Brisbane
Iets ten zuiden van Fraser Island ligt Brisbane (nr. 3 stad van Australië). Hier gokken we er op dat we de campervan kunnen verkopen. Lang verhaal kort: dat is gelukt. Met wat humps en bumps. Het hele verhaal kan als volgt worden opgevraagd: in drievoud schriftelijk, telefonisch, via whatsapp, fax en per e-mail met een verklaring van slecht gedrag niet ouder dan 3 maanden. Dat krijgen jullie dus nooit te weten en dat is maar goed ook! (-:

Behalve de campervan verkopen hebben we ons in Brisbane goed vermaakt met golf op Brookwater en Keperra. In de stad kopen we de broodnodige  vervangende kleding, als je maar voor twee weken kleren mee hebt slijt alles wat sneller…

Hole 10 van Brookwater Golf

Hole 10 van Brookwater Golf

Surprise surprise!
Nog vol euforie na de verkoop van de camper en popelend om in de gehuurde hippie campervan verder te gaan staat de volgende verrassing op de stoep. Letterlijk! (o)pa Gert, later beter bekend als Gerald of Gurt, staat volledig onverwachts op Brisbane airport! Dat betekent onze gehuurde camper upgraden naar een driezitter en ruim 2 weken met z’n drieën op pad!

In stijl wordt hij opgehaald!

In stijl wordt hij opgehaald!

Surfers Paradise
Onder Brisbane is geen sprake meer van een makke zee. Surfers Paradise heet niet voor niets Surfers Paradise, de golfen zijn hier vrij krachtig tot gigantisch. We houden allebei erg van de het surfers leventje en vinden het een mooie sport. Helaas is de werkelijkheid dat we er geen bal van kunnen en het vrij frustrerend (en vermoeiend) kan zijn. Hidde heeft nog een keer iets laten zien wat een beetje op surfen lijkt, maar dat was het dan wel. Wellicht dat we het later deze trip wat serieuzer op gaan pakken (lesjes enzo).

Up! And down!

Up! And down!

Langs de mooie kust rijden we verder naar het zuiden en zien we regelmatig whales en (jagende!) dolfijnen. In South West Rocks snorkelen Gurt en Hidden in een wat rustigere baai terwijl Lottie bij de kapper zit.

De mooie steentjes van de Blue Mountains
39 graden en een ‘total fire ban’ als we de Blue Mountains binnen rijden. Niet voor niets blijkt later want in Melbourne aangekomen krijgen we nieuws dat er flinke branden zijn en het hele gebied geëvacueerd is. Het nationale park ligt ongeveer 1,5 uur rijden van

Ontbijten on the edge, 3 meter verder is een afgrond van meer dan 100m diep

Ontbijten on the edge, 3 meter verder is een afgrond van meer dan 100m diep

Sydney en dankt haar naam aan de blauwe gloed over de stenen (gevormd door de lucht die altijd blauw is, de stenen zijn gewoon uhm, stenen). Het park is heel anders dan de parken die we tot nu toe hebben gezien. Er rijdt hier een hop-on-hop-off-bus rond en dat zegt misschien genoeg. Niet dat het park en onze kampeerplekjes er minder mooi om zijn getuigen de plaatjes!

Wij hoppen met z’n drieën off en on met onze eigen camper door de Blue Mountains. De verschillende view points geven telkens een net andere invalshoek van het gebied. Een extreem andere invalshoek krijgen we tijdens een abseil en canyoning trip. Het is een mooie generale repetitie voor wat ruiger werk in Nieuw Zeeland!

Did I doo that!!??
In de Blue Mountains is een Aboriginal Center waar dagelijks didgeridoo shows worden gegeven. Een uitgelezen mogelijkheid voor Hidden om de Australische blaaspijp onder de lip te krijgen. Lotte didntgeridoo it, want vrouwen mogen volgens de Aboriginal tradities helaas niet didgeridooën. Van native Nathan leren we de fijne kneepjes van het vak. Twee minuten later staat mr Didgeridioso Verscherio te didgeri-jammen met een staande ovatie tot besluit. Toegegeven: er waren niet veel stoelen, maar toch… Het was een onvergetelijke ervaring en het geluid is indrukwekkend. Wij zeggen vuvuzela eruit, didgeridoo erin! Bedankt mannen voor deze toffe challenge!!

Playing the Didgeridoo!

Playing the Didgeridoo!

Zoals inmiddels gewend de links naar de foto’s tot besluit:

Na de Blue Mountains vervolgen we onze weg naar het zuiden in de richting van Melbourne en later Sydney. We vermaken ons nog steeds optimaal (voor de mensen die zich daar zorgen over maakte), vaak hebben we geen idee waar we de volgende dag belanden en we vinden dat heerlijk!